Een van mijn favoriete programma’s op tv is dit jaar So You Think You Can Dance. Wat een feest om naar te kijken. Ik hou ervan om jonge mensen te begeleiden. Ik train zelf high potentials en in dit programma zie ik ook terug hoe ambitieus en enthousiast jonge mensen aan de slag kunnen zijn met hun vak. Heerlijk!

Wat me steeds weer opvalt is hoe belangrijk, ook in zoiets fysieks als dans, het mentale is. Dansers die technisch fantastisch zijn maar niet in staat zijn om de controle los te laten, winnen maar zelden de wedstrijd. Hoe goed ze ook zijn. En dus moeten ze aan de bak. Wat een klus om los te laten, om de innerlijke kwetsbaarheid toe te laten en aan anderen te laten zien. De minder technische dansers belanden vaak door hun gebrek aan techniek in onzekerheid. Ook zij hebben het dan zwaar. Ze gaan wel door maar een deel van hen gelooft niet werkelijk dat het kan, dat het zal lukken. En ze onderpresteren. Een hele klus om in jezelf te blijven geloven, als je vooral oog hebt voor wat ontbreekt en wat anders moet.

Ik vind het prachtig om te zien welke denkpatronen mensen onbewust inzetten om in hun kracht te blijven en door te gaan, ook wanneer het moeilijk is. Julie, een van de jongste dansers in de huidige reeks, is daar een goed en makkelijk ‘leesbaar’ voorbeeld van. Ze heeft haar focus op al het mooie en goede dat ze ervaart tijdens de repetities en shows. Ze staat open voor feedback; iedere situatie, ieder commentaar is voor haar een mogelijkheid tot leren. Fysieke pijn is niet leuk maar het brengt haar ergens. Het plezier en vooral plezier in leren spat ervan af! En het loont. Ze staat in de finale. Maar of ze nu als eerste eindigt of niet, zij heeft al gewonnen.

danseres teo_ladodicivideo